Moorea

Wie Moorea voor het eerst ziet vanuit de lucht of van het dek van de veerboot, begrijpt meteen waarom dit eiland fotografen en reizigers al generaties lang in zijn greep houdt. De twee diepe baaien — Cook Bay en Opunohu Bay — snijden als fjorden in het binnenland, terwijl de scherpe vulkaantoppen erboven uitsteken als tanden van een kroon. Eronder: een lagune zo blauw dat het bijna onwerkelijk lijkt.

Waarom Moorea een bounty-eiland is

Moorea is een zogenaamd hoog eiland: in tegenstelling tot de lage koraalatollen van de Malediven is het hier een oud vulkaanmassief dat uit de oceaan omhoogsteekt, omgeven door een beschermend barrièrerif. Dat rif creëert een stille binnenlagune van kristalhelder, turquoise water — het klassieke bounty-beeld — terwijl de groene bergwanden er direct achter uitrijzen. De combinatie van wit zand, turquoise water én dramatisch berglandschap is nergens zo compact en compleet als hier.

Het eiland heeft een omtrek van ruwweg 60 kilometer en is daarmee klein genoeg om in een dag te omrijden, maar groot genoeg om je er meerdere dagen in te verliezen. De bevolking van circa 17.000 inwoners leeft verspreid over kleine dorpjes langs de kustweg. Grote resorts en kleine pensions (pension is hier het woord voor familiepension of guesthouse) wisselen elkaar af langs de lagune.

Cook Bay en Opunohu Bay: de twee gezichten van het eiland

De twee grote baaien zijn het hart van Moorea. Cook Bay (ook wel Paopao Bay) is de meer bebouwde van de twee, met aan het water een pittoreske kerksteeple, een vismarktje en kleine restaurants. Opunohu Bay, iets westelijker, is stiller en weelderiger begroeid — hier groeien ananasvelden langs de weg en rijden wandelaars richting het Belvedère-uitkijkpunt, waar je beide baaien tegelijk onder je ziet liggen met de oceaan in de verte.

Beide baaien zijn beschut door het barrièrerif, wat betekent dat je er ook kunt kajakken of stand-up-paddleboarden zonder door de oceaandeining te worden verstoord. Het water is helder genoeg om op ondiepe plekken de bodem te zien — met de hand kun je haai-silhouetten in de lagune spotten nog voor je het water ingaat.

Bultrugwalvissen: het geheim van het droge seizoen

Van juli tot november migreren bultrugwalvissen vanuit de Antarctische wateren naar de warme lagunes rondom de Windwardeilanden om te paren en te bevallen. Moorea ligt vrijwel in het midden van hun routes, waardoor ze hier bijzonder dicht onder de kust te vinden zijn. Op heldere dagen kun je ze van het strand af al zien springen.

Verschillende lokale operators bieden excursies aan waarbij je — na een korte boottocht — te water gaat naast de walvissen. Het is een van de indrukwekkendste ervaringen die Frans-Polynesië te bieden heeft: een dier van vijftien meter, op armslengte, in ondiepe, heldere zee.

Snorkelen en duiken op het huisrif

Ook buiten het walvizenseizoen is het onderwaterleven op Moorea rijkelijk. Het barrièrerif herbergt honderden vissoorten, en in de kanalen naar de open oceaan kunnen zwarte punthaaien en citroenhaaien worden tegengekomen — geheel veilig en een vast onderdeel van de snorkeluitjes. Op de ondiepe zandvlakten binnen de lagune liggen manta-stations waar roggen regelmatig schoongemaakt worden door kleine reinigingsvissen; soms cirkelen hier vijf of zes reusachtige mantas tegelijk.

Praktisch: zo kom je op Moorea

Moorea ligt slechts 17 kilometer ten noordwesten van Tahiti. Vanuit Papeete vertrekken de veerboten van Aremiti en Terevau meerdere keren per uur; de overtocht duurt 25 tot 45 minuten en kost circa €9–11 per persoon. Dit maakt Moorea ook ideaal als dagtrip vanuit Tahiti, al heeft het eiland meer dan genoeg voor een meerdaags verblijf.

Voor wie in Frans-Polynesië de belasting wil meenemen in de budgetplanning: op alle accommodatie geldt een lokale toeristenbelasting (taxe de séjour), doorgaans €2–3 per persoon per nacht, plus een algemene verbruiksbelasting op diensten. Vraag bij boeking om een all-in opgave.